En güzel maniler:

Dolu vurdu bağıma
Yel attı yaprağını
Korkarım garip ölem
El atar toprağımı
Osmaniye Manileri

İzmirin yolları
Uzaktır uzak
Önümüze kurdular
Demirden tuzak
HÜLYA

Fasulyeyi kuruttum
Pişirmeyi unuttum
Saat onda gel yarim
Ben anamı uyuttum
Münevver

Bahcelerde pirasa,
yapragina kar yağsa
Sen ah kocasiz kalsan
önümde diz cöküp yalvarsan
Ersin Aga

dokuzkere sevsen
onuncu olsam
gerçekten sevsen
sonuncu olsam
muğlal hatice

Başım ağrır başım
Yastığa damlar yaşım
At kapıya dayanmış
Hani benim gardaşım
Rabia Kazancı

masa üstünde bıcak
parmağını doğruyacak
ana haberin olsun
abim kız kaçıracak
onurcan

karadenizde kayıklar
leyla fındık ayıklar
gözü kör olası mecnun
onun adını sayıklar
sinoş

limonu soydum
içine turşu koydum
İbrahim i dileğe
uydurdum
Ayşen

ağçlar sıra sıra
sıralanmış duruyor
ırmaktan akan sular
ayna gibi parlıyor
betül okur

öküzüm yüzüm gülmez
dertliyim kimse bilmez
göz göz olan yaramı
örteyim kimse bilmez
melek

minarede bir kuş var
kanadında gümüş var
eniştemin cebinde
türlü türlü yemiş var
gezgin can